Welkom op mien webstee

werk

Met veel plezier heb ik gewerkt bij de administratie en registratie van de Nederlands Hervormde Kerk a/d Oosterweg . Het was een erg leuke werkomgeving; we werkten er met ca.8 meisjes, 1 jongen en de "baas"  

Er was een vaste periode in het jaar waarop de kerkleden aangeschreven werden om kerkbelasting te betalen; dan was het erg druk en werd er 's avonds overgewerkt. De radio mocht aan en er werd patat gehaald.  

De administratie werd op een zeker moment  overgeheveld naar Den Haag en wij moesten opzoek naar een andere baan; dat was toentertijd gelukkig niet zo moeilijk als tegenwoordig.

 

 Ik kwam te werken bij één van de oudste makelaars-en assurantiekantoren van de stad Groningen, het toen nog hetende Makelaarskantoor J.L. la Gro-Ebens.  Het was een ouderwetsbedrijf , niet echt ongezellig maar er bestonden "rangen en standen" .Naast de directie werkten er drie meisjes en een jongeman. De directie bestond uit: Meneer Ebens senior, een statige oudere man, gekleed met een zwarte hoed en een dikke bolknak tussen zijn lippen, zijn beide (tweeling) zonen en meneer Smit, de procuratiehouder; de boekhouder, Evert Klei, behoorde daar overduidelijk niet bij. 

Ter versterking van de boekhouding werd er een getrouwde mevrouw aangenomen, die enkele morgens zou komen werken. Ze stelde zich voor met Truus.......; De heren stelden zich op hun beurt voor met enkel hun achternaam. Maar hoe mag ik jullie noemen,  vroeg de nieuwe mevrouw. Alleen de "dames" worden met hun voornaam aangesproken. Wij worden aangesproken met meneer.  De heer Evert Klei moest van al die overdreven toestanden niets hebben. Hij was ook de enige die in het wel en wee van de drie meisjes geïntresseerd was.

 

* Toen mijn moeder in 1991 overleed vonden wij een levensverzekering op haar naam gesteld, die mijn opa in 1912 had afgesloten bij het Assurantiekantoor J.L. la Gro. A.Kerkhof zuidzijde 18 Telephoon 18.

mijn  Allessie

 

 

In 1968 leerde ik mijn "Allessie" kennen, hij woonde op Knoal. (Stadskanaal.)

We werden verliefd, gingen trouwen en ons huwelijk werd ingezegend i/h Leger des Heils

Na verloop van tijd mochten we ouders worden van twee zonen.

We hebben ca. zestien jaar op Knoal gewoond daarna verhuisden we naar Emmen. 

Onze zonen hebben inmiddels een eigen gezin en wonen nu elders i/h land

en wij mogen de grootouders zijn van vier kleinzonen.

 

 

 

Vrijwilligerswerk

 

  



De laatste jaren ben ik vaak bezig geweest met vrijwilligerswerk; zo heb ik o.a. allochtone vrouwen geholpen m/h leren fietsen en de daarbij behorende verkeersregels.

Ik heb de website verzorgd v/h Leger des Heils in Emmen, gecollecteerd en het evangelisatieblad de "Strijdkreet" rondgebracht. Iedere maand bracht ik dit blad naar enkele oude en zieke mensen van ons korps/kerk. Daarnaast verzorgde ik de leestafel in een verpleeghuis, een ouderencentrum en het Scheperziekenhuis.  

 

Het ziekenhuis heeft een stiltecentrum dat voor iedereen toegankelijk is; er liggen Bijbels in diverse vertalingen, dagboekjes en christelijk getinte tijdschriften.

Het stiltecentrum wordt regelmatig bezocht, dit is te zien in het “Intentieboek”, een boek waarin je je zorgen kan opschrijven omtrent je eigen gezondheid of van één van je dierbaren.

Ik mocht hier graag even vertoeven en was vaak alleen. Maar af en toe waren er ook bijzondere ontmoetingen.

Zoals die keer,  toen ik verdiept was in het lezen van een tijdschrift en er een mevrouw binnen kwam.

Zij was een Moslima en wou haar gebedskleed uitrollen; ik voelde mij een beetje ongemakkelijk en dacht misschien is ze liever alleen en vroeg:

Stoort het u, dat ik hier zit?” Ze antwoordde: “Als u geen last van mij hebt, dan is het goed” en begon aan haar gebedsoefening.

Wat later ben ik toch maar weggegaan.

Ik vond het een bijzondere ontmoeting; Fijn dat we in Nederland alle vrijheid hebben om zo ons eigen geloof te mogen beleven.

Christen naast Moslim, zonder vooroordelen en met een gevoel van wederzijds respect.

 


 

 Ook heb ik  gewerkt in een verpleeghuis wat zorg biedt aan mensen die een al dan niet tijdelijke lichamelijke beperking of een psycho- geriatrische aandoening hebben. Ik haal en breng de mensen v.v. naar de diverse therapieën en dagbestedingen.

 

Als ik in de "huiskamer" van een afdeling kom zit de mevrouw van de verzorging achter haar laptop en drie dames zitten gezellig bij de eettafel een tijdschrift te bekijken. Mevrouw H zit alleen in een hoekje van de kamer en staart afwezig voor zich uit. Ze neuriet,  een voor mij bekende melodie.


Ik stap op haar af en zeg tegen haar: "Wat kunt u mooi zingen, mevrouw H."  

Ze kijkt verbaast op en zegt: "zingen, wie zingt er?"

Ze heft haar hoofd omhoog en luistert aandachtig. Ik hoor helemaal niemand zingen.

Ik hoorde u zingen, zeg ik,  en het klonk erg mooi.

O, en wat zing ik dan ?

 

 De mevrouw van de verzorging zegt: "Ik hoorde haar ook al steeds neuriën maar heb geen idee wat voor liedje het is.     Ze zingt een kerklied, zeg ik.

die ken ik niet;  Ik ken alleen maar "de Heer is mijn Herder" en dat is ook de enigste regel die ik weet.

 

Mevrouw H zingt volgens mij: "Wat de toekomst brenge moge" , zeg ik en probeer zachtjes met haar mee te zingen. Mevrouw H kijkt mij blij aan en zingt nu alleen en vol overgave.  Zou jij vaker met mij willen zingen?, vraagt ze?

Als u dat fijn vindt dan zingen we samen, zeg ik.

 

 

 

 

 

Wat de toekomst brenge moge

mij geleidt des Heren hand

Moedig sla ik dus de ogen

naar het onbekende land

Leer mij volgen zonder vragen

Vader wat U doet is goed

Leer mij slechts het heden dragen

  Met een rustig kalme moed.



Laat mij niet mijn lot beslissen

zo ik mocht, ik durfde niet

Ach hoe zou ik mij vergissen

als U mij de keuze liet

Wil mij als een kind behandelen

dat alleen de weg niet vindt

Neem mijn hand in Uwe handen

en geleidt mij als een kind

 



einde pagina