Welkom op mien webstee

Mijn kinderjaren

 

Beelden uit mijn kinderjaren

uit mijn jeugd zo vrij en blij

Vliegen dikwijls als een schaduw

aan mijn peinzend oog voorbij

'K denk nog dikwijls aan die dagen

vol van rust en zoete vree-

Wat er later zal gebeuren

's werelds droefheid, 's werelds vreugd,

Nimmer zal ik de plek vergeten,

't dierbaar plekje mijner jeugd.  

Mijn kinderjaren

 

mijn vijf jaar oudere zus 
 
 

 
 

  
 
 
 en ik
 
 

 
 hebben een groot deel van onze kinderjaren doorgebracht 
 
  
 

 
aan de Hoendiepskade te Groningen

 

 foto u/h boek: 
Westerhaven; Zeeheldenbuurt in Groningen 
  
 

woonomgeving  jaren vijftig

 Samen met mijn ouders en mijn 5 jaar oudere zus Rina, woonden we in de jaren vijftig aan de Hoendiepskade.

Er voeren schepen, die bij de graanpakhuizen kwamen om te laden of te lossen en er werd  nog met paard en wagen gereden om het gemalen graan weg te brengen.

 

De mensen die in de jaren 50 aan de Hoendiepskade woonden waren van allerlei komaf; Zo woonden er gezinnen met kinderen,ouderen zonder kinderen,een dominee,een arts,enkele architecten en de gemeentearchivaris. 

 

Mijn vader was transportarbeider en moeder huisvrouw.

 Moeder had twee hobby's; ze ging naar een naaicursus en naaide bijna al onze jurkjes en de jurkjes en jasjes van mijn "wildebras' pop. Ook mocht ze graag op haar mandoline spelen. Mijn zus speelde gitaar en regelmatig speelden ze samen en ik mocht zingen (hahaha)

Later werd mijn moeder  invalide door reuma en was dit helaas niet meer mogelijk .  

Het was bij ons thuis geen "vetpot"  toch hebben we wél een leuke jeugd gehad, maar b.v. echt met vakantie was er niet bij; wel zijn we een aantal keren met de "Lemmer-boot" over het IJsselmeer naar Amsterdam gevaren; alwaar we dan een week gingen logeren bij familie. dit voelde voor ons wel als vakantie want met deze manier van reizen waren we een dag onderweg. Ook zijn we naar Schiermonnikoog geweest.

 

Mijn Vader, die een schipperskind was hield veel van het water en zo werd er ook nog weleens een bootje gehuurd op het Paterswoldse of Zuidlaardermeer,  

 Het zwembad "de Papiermolen" werd door ons ook veel bezocht evenals het Stadspark waar we samen speelden met bal of badminton en daarna gingen we picknicken met echte Groninger Poffert , die speciaal gemaakt werd voor dit uitje.

 

 Lang geleden is dit gedeelte v/h Hoendiep gedempt en de woonomgeving is daardoor totaal veranderd. 

Nu is er de verkeersdrukte en wonen er studenten.

Hieronder een Youtube clip zoals de Hoendiepskade nu is.  

 

 

woonomgeving nu

t

School



Mijn zus en ik gingen naar de school met de Bijbel, de Rehobothschool, deze was gevestigd in de H.W Mesdagstraat 27

te Groningen.  

Het was een school met hoge ramen .

Beneden zaten de klassen 1 t/m drie en boven de klassen 4 t/m 6

De hoofdmeester woonde met zijn gezin

a/d straatzijde boven de school

 


Het gebouw op de begane grond aan de straatzijde draagt nu de naam: "Op Mars".

Er is een "buurtlokaal v/d Schildersbuurt gevestigd waar bewonersorganisaties vergaderen,

zangkoren houden er hun repetities en er is een kaartclub

 aan de achterzijde worden appartementen gerealiseerd.

 

**** 

 Ik zat in de klas bij juffrouw Roelfsema,

 

 een juffrouw van "de oude stempel", als je niet netjes genoeg schreef,  

dan kreeg je een flinke tik met haar  "toverstokje" over je vingers .

 ****

 

 

 

 

even een boodschapje doen voor mijn Moe

Soms moesten wij voor onze Moe even een boodschapje doen. 


Ik zou een jaar of 8 zijn geweest, toen ik op een dag, tegen mijn zin naar de bakker moest.  

Ik liep langs het water van de Westerhaven, waar toen nog  schepen lagen. (nu parkeergarage en mediamarkt)

 

 

 


Hoe het precies gebeurde weet ik niet maar opeens kwam ik tot het besef dat ik in het water lag.

Ik had daar weleens over gedroomd en dacht, dat dit nu ook het geval was;

maar ik was in het water terecht gekomen, tussen de afgemeerde boten en de wal.

Gelukkig droomde de schipper niet ; want toen hij een plons hoorde

ging hij voor de zekerheid maar even kijken en heeft mij uit het water gevist en

"dwarsdeurnat op de pakjedroager van z'n fietse" naar huis gebracht.

 

 foto u/h boek: 

Westerhaven; Zeeheldenbuurt in Groningen 

 

zondagsschool

 


Wij zijn opgegroeid met het christelijk geloof

en gingen naar de zondagsschool van het Leger des Heils (i/d Moesstraat )


 voormalig korps Groningen Noord (wit gebouw)

 

 

De zondagsschool werd gehouden in de "korpszaal" en de kinderen zaten in leeftijdsgroepjes bij elkaar.

Men noemde dat  "klasjes" ; zo waren er b.v. een kleuterklas, een platenklas en voor de oudste kinderen een Bijbelklas.

Er werd wel tezamen gezongen en gebeden maar elk "klasje" had zijn eigen Bijbelverhaal.

De kleuters waren overigens apart gehuisvest in het nabij gelegen speeltuingebouwtje in het Noorderplantsoen.

 

 

*


Voor de kinderen die regelmatig de zondagsschool bezochten was er 1x per jaar een boeken-uitreiking.

Je mocht uit een boekenlijst een keuze maken. In  het boek werd een etiket geplakt met je naam en de prijs die je voor het zondagsschoolbezoek gekregen had.  

Bijvoorbeeld: 1e prijs, 1e sectie prijs, 2e prijs; Ook gingen de kinderen 1 keer per jaar met een zondagsschoolreisje naar een pretpark of dierentuin en natuurlijk werd er Kerstfeest gevierd met een grote boom, chocolademelk en een cadeautje.

 

Mijn vroegste herinnering aan de zondagsschool is het klasje waar, door middel van een flanelbord  ons over de liefde van Jezus werd verteld. Ik wou graag bij de Heer Jezus horen en werd "Jongsoldaat" ;

 

 

 

 

Jongsoldatenles is een soort catechisatie voor kinderen t/m 12 jaar dat plaats vond op onze vrije woensdagmiddag tussen  plm. 3 en 4 uur in de korpszaal (kerkzaal) van het Leger des Heils a/d Moesstraat.

De korpsofficier (voorganger) woonde vroeger vaak boven de korpszaal; maar in de Moesstraat was dit niet het geval.

Daar woonde een mevrouw boven het Leger des Heils; zij was Heilssoldate (belijdend lid) van het korps Groningen Congreszaal.

Als je als kind van een jaar of tien te vroeg bij de korpszaal komt en de deur nog op slot is, dan bedenk je spelletjes zoals tikkertje of verstoppertje en blijkt het portiek van de bovenbuurvrouw een welkome schuilplaats.

Maar mevrouw had een hekel aan spelende kinderen in haar portiek. Zonder een waarschuwing van haar kant werd ons een emmer water toegegooid . Dit gebeurde menig maal; wij hielden er bij voorbaat al rekening mee en hadden schik, zij had een rot "kwartiertje"  en was blij als het drie uur was en wij naar binnen mochten.

 

 

Leger des Heils padvinderij


  Leger des Heils Congreszaal Ebbingestraat 5, Groningen

(gebouw m/d glazen pui en rond bovenraam)

 

Door middel van de "Leger des Heils padvinderij was ik in aanraking gekomen met het voormalig Leger des Heils korps Groningen Congreszaal wat gevestigd was a/d Nieuwe Ebbingestraat 5. De padvindsters bijeenkomsten werden gehouden in een school aan de Violenstraat.

 De "Padvindsterstroep"  en in het bijzonder leidster Minke Koopmans, waren in die tijd erg belangrijk voor mij. Zij was een innemend iemand  die de jeugd aan zich wist te binden en vasthield door soms kind met de kinderen te zijn.

Ons uniform bestond uit een donkerblauwe rok en een licht blauwe blouse, een donker blauwe muts (schuitje) en een blauwe driehoekige das . Er werd ook een wit fluitenkoord gedragen, die we zelf moesten vlechten en waarin verschillende knopen verwerkt waren

De padvindersbeweging werd in 1908 opgericht door een officier van de cavalerie, "Lord Baden Powell" en was in eerste instantie alleen voor jongens bedoeld. Omdat er ook veel meisjes geïnteresseerd waren werd later de "Girls- Guides" (gidsen) opgericht. In 1910 kwam de padvinderij naar Nederland en verschenen overal in het land Padvinderstroepen.

In 1922 werd de "Leger des Heils Padvindersbond" opgericht in Amsterdam. Dit was geen onafhankelijke bond maar een onderdeel van het Leger des Heils. Om lid te worden van deze padvindersgroepering was het niet verplicht om lid te zijn van het Leger des Heils. De doelstelling was om de jeugd via de padvinderij met het evangelie in aanraking te brengen, daarom waren de padvinders wel verplicht om 1 x in de maand een Leger des Heils samenkomst te bezoeken.

Het motto was niet "Wees Paraat" of "Wees Bereid" zoals bij de "N.P.V." maar "Redden en Dienen" .

Bij de Leger des Heils padvinders waren de kleuren v/h uniform grijs en rood. 


In 1937 werd tussen het Leger des Heils en het "NPV" en "NPG" een overeenkomst gesloten tot samenwerking.
Voor de Leger des Heilsgroepen hield dit in dat o.a. het uniform moest worden aangepast.
In 1948 werd de samenwerking tussen de drie verenigingen omgezet in een samenvoeging.

Na de fusie van 1973 met de oude verenigingen: Nederlandse Padvinders, Katholieke Verkenners, Nederlands Meisjes Gilde, en de Nederlandse Gidsen Beweging werd "Scouting Nederland" gevormd en werd het uniform drastisch veranderd.

 

 

Mijn eerste Bioscoop bezoek


 

Op elf november wordt er in het noorden "Sint Maarten"gevierd. De kinderen gaan dan zingend met een lampion langs de huizen en krijgen iets lekkers of wat geld.

Ik denk dat ik in de zesde klas van de lagere school school zat en per “gratie”mocht ik van mijn ouders

nog één keer Sint Maarten lopen.

Samen met een vriendinnetje gingen we naar de winkels in het centrum van de stad.

We kregen veel geld maar toen de winkels dicht gingen hadden we nog geen zin om naar huis te gaan

en liepen doelloos rond.

Bij "Cinema Palace" op de Grote Markt kregen we het idee om naar de film te gaan.

We waren nog nooit in een bioscoop geweest maar werden oogluikend toegelaten.

Ik denk dat de film niet voor kinderen van onze leeftijd bedoeld was.

Hoewel het volgens mij allemaal "niet veel om het lijf " had  (spreekwoordelijk),  

Toen we veel te laat thuis kwamen kregen we natuurlijk van onze ouders op onze kop.

Waar de film precies over ging zou ik niet weten; maar ik zal nooit vergeten dat het een film was met Brigitte Bardot.

 

Toen ik een jaar of 13 was verhuisden we naar de omgeving Friesestraatweg.

Mijn ouders waren er erg blij mee,  ik iets minder omdat ik inmiddels

 naar de christelijke Industrie en Huishoudschool "Prinses Juliana" a/d Hoendiepskade ging;

 

Mevrouw Noordzij was directrice en zij stond niet toe dat je in een lange broek op school kwam, mocht dit wel het geval zijn dan moest je naar de garderobe om je om te kleden. (Dit gold zowel v/d zomer alsook v/e strenge winter)            Tegenwoordig zou dit ondenkbaar zijn want welke middelbare scholier draagt er nu geen jeans.

 

einde pagina